Wyprysk atopowy: Wstęp
Rozdział pt. "Wyprysk atopowy" napisała Elisabeth Ammitzbøll Holm.
Elisabeth Ammitzbøll Holm uzyskała tytuł dr n med. na Uniwersytecie w Kopenhadze w 1994 r. Zatrudniona na bloku oddziałów dermatologii szpitala w Bisebjerg oraz szpitala powiatowego (Amtssygehus) w Gentofte w okresie 2006-2010.
Wyprysk atopowy (WA) jest najczęstszą chorobą zapalną skóry wśród niemowląt oraz małych dzieci.
Z reguły jest on pierwszym objawem triady atopowej: wyprysk (egzema), astma i rhinoconjunctivitis.
Choroby atopowe przysparzają sporych problemów zarówno pacjentom, ich otoczeniu jak i terapeutom. Jakość życia pacjentów z WA – oceniana wg standardowych systemów oceny - jest gorsza niż pacjentów z cukrzycą insulinozależną, a równie zła co pacjentów z nowotworem.
Epidemiologia
Częstość występowania wyprysku atopowego wśród dzieci w wieku od 0 – 7 lat wzrosła w społeczeństwie skandynawskim od ok. 3% w latach 60 ubiegłego wieku do ok. 15%-20% obecnie. Wydaje się, iż wzrost ten osiągnął pewien stabilny poziom.
Równoległy wzrost zanotowano również wśród dzieci z astmą, co wskazywałoby na wspólne czynniki wyzwalające.
W przypadku dorosłych częstość występowania jest bardziej niepewna. Niemieckie badania ustaliły częstość występowania u dorosłych wynoszącą 3,4% i częstość życiową dla dorosłych między 7,9% (Rosja) i 17,7% (Finlandia).
Wyprysk atopowy występuje częściej u mieszkańców miast niż regionów wiejskich, w mniejszych rodzinach, a zwłaszcza w rodzinach o wyższym statusie społecznym. Powyższe obserwacje przyczyniły się do ponownego rozkwitu ”teorii higieny”. Według teorii higieny narażenie na działanie alergenów, brak ekspozycji na czynniki zakażające czy inne czynniki wyzwalające antygeny (głównie te, które indukują reakcję Th-1) we wczesnej fazie życia, ma najprawdopodobniej wpływ na rozwój wyprysku atopowego.
|
Biuletyn
