PUVA

Psoralen, który był substancją aktywną w wyciągu roślinnym Hindusów, został wykryty w 1947 r., a następnie stosowany w połączeniu ze światłem słonecznym w leczeniu bielactwa. W latach 60-ych XX wieku zidentyfikowano ultrafioletowe aktywne widmo psoralenów. Stworzyło to podwaliny dla wynalezienia lampy fluorescencyjnej z promieniowaniem UV.

Kombinacja psoralenu i UVA, ’terapia PUVA’, stanowiła znaczny postęp w leczeniu bielactwa. Po krótkim czasie kuracja została również przetestowana na pacjentach z łuszczycą.

Następny poważny krok miał miejsce w 1974 r., gdy nowe tuby UVA o wysokiej wydajności umożliwiły rozpoczęcie leczenia chorych na łuszczycę metodą PUVA na dużą skalę. Liczne tuby zostały zamontowane w kabinach do naświetlania całego ciała lub w specjalnych armaturach do leczenia ograniczonych powierzchni skóry, np. rąk lub stóp. Psoralen nanoszono miejscowo na skórę w formie roztworu, jako krem, kąpiel lub podawano go do ustroju.
Wyniki leczenia były uderzające.

Wystąpiły jednak również skutki uboczne i od tego czasu PUVA okazało się być bardziej karcynogenne niż UVB, dlatego też ograniczono liczbę kuracji u poszczególnych pacjentów. Kurację stosują często kliniki dermatologiczne w postaci paru zabiegów w tygodniu przez kilka tygodni.

Dla uzupełnienia można wspomnieć o rzadkiej odmianie leczenia ogólnoustrojowego PUVA: pozaustrojowa fotoforeza ”PUVA krwi” m.in. w przypadku T-komórkowych chłoniaków skórnych.