Łuszczyca: Leczenie
Wybór leczenia zależy od szeregu czynników, w szczególności od rozprzestrzenienia się choroby ( PASI score (indeks PASI)), lokalizacji oraz oceny jakości życia. Na podstawie obiektywnego badania ( indeks PASI) rozróżnia się następujące stopnie nasilenia procesu chorobowego łuszczycy:
| |
Indeks PASI |
BSA | |
Łagodny |
<7 |
<5% | |
Umiarkowany |
7-12 |
2-20% | |
Ciężki |
>12 |
>10% |
Zalecenia dotyczące leczenia łuszczycowego zapalenia stawów
Terapia biologiczna postępującego aktywnie łuszczycowego zapalenia stawów może być leczeniem pierwszego rzutu, jeśli wymaga tego ciężkość postępującej choroby.
Pacjent powinien w miarę możliwości zostać zbadany zarówno przez reumatologa jak dermatologa, a wybór leczenia powinien być oparty na uaktualnionych wytycznych od odpowiednich towarzystw.
Leczenie ogólnoustrojowe, szczególnie leczenie lekami pochodzenia biologicznego.
Jeśli łuszczyca jest bardzo nasilona i nie reaguje na typowe leczenie, stosuje się często metotreksat, retinoid lub cyklosporynę. Preparaty te niosą ze sobą ryzyko wystąpienia poważnych skutków ubocznych i dlatego są stosowane jedynie przez lekarzy specjalistów dermatologów. Poniżej podano najczęściej wykonywane badania kontrolne krwi przy poszczególnych lekach:
Najczęściej stosowane sposoby leczenia systemowego oraz odpowiadające im rutynowe badania kontrolne krwi:
Parametry najczęściej ulegające zmianie podano jako pierwsze. Przy rozpoczęciu leczenia wykonuje się większą ilość badań.
Cyklosporyna: kreatynina, Na+, K+, magnez, ALT, fosfataza zasadowa, leukocyty i wzór odsetkowy krwinek białych.
Metotreksat: ALT, fosfataza zasadowa, kreatynina, Na+, K+, leukocyty i wzór odsetkowy krwinek białych oraz płytek krwi.
Retinoidy: Cholesterol na czczo, triglicerydy, kreatynina, Na+, K+, ALT, fosfataza zasadowa.
Kuracja biologiczna
Leczenie to należy do specjalisty.
Preparaty biologiczne to syntetyczne białka otrzymywane drogą inżynierii genetycznej przypominające białka produkowane przez organizm. Proteiny te, które są przeciwciałami lub antagonistami receptora, mają tę zaletę, iż ich działanie jest o wiele bardziej specyficzne niż leczenie tradycyjne. Preparaty różnią się między sobą mechanizmem działania, skutecznością, sposobem podania oraz rodzajem skutków ubocznych.
Cel terapii biologicznej to bardzo aktywna, ciągle rozwijająca się dziedzina. Do leczenia łuszczycy zarejestrowano już inne terapie wymierzone przeciwko czynnikowi martwicy nowotworów alfa (TNFa) (Infliksimab, Etanercept, Adalimumab). TNFa to cytokina o wieloważnym biologicznym działaniu, m.in. warunkuje stan zapalny i moduluje układ odpornościowy. Leczenie przeciwciałem Efalizumab, które jest skierowane przeciwko ludzkiej CD11a, może zapobiec wiązaniu wzajemnej aktywności współstymulujących zarówno limfocytów T jak i czynności komórek B- i NK oraz wiązaniu limfocytów T do śródbłonka, w wyniku czego mniejsza ilość limfocytów dociera do procesu zapalnego w skórze.
Biologiczne preparaty rzadko powodują skutki uboczne, lecz na początku może wystąpić lekkie podrażnienie w miejscu wkłucia, a u nielicznych występują lekkie i przejściowe objawy przypominające grypę.
Terapii biologicznej nie stosuje się u pacjentów z łuszczycą, u których występuje stan zapalny (aktywne infekcje), przy posocznicy ani przy ryzyku posocznicy, a także w przypadku nadwrażliwości na preparat.
 
|
Biuletyn
