Infekcje grzybicze: Kandydoza
Powierzchowne kandydozy (drożdżyce) obejmują infekcje skóry, paznokci, błon śluzowych, jamy ustnej oraz okolicy narządów płciowych.
Przyczyną dominującą jest Candida (C.) albicans (bielnik biały), udział innych gatunków Candida wynosi poniżej 10%.
Inne gatunki Candida to m.in. C. krusei i C. glabrata, które są oporne na flukonazol.
Gatunki Candida należą do drożdżaków, które występują saprofitycznie (postać blastospory) na błonach śluzowych, mogą jednak przejść w formę pasożytniczą (postać grzybni) przy zaistnieniu u gospodarza predysponujących czynników miejscowych i systemowych, np. suchość błon śluzowych, palenie, proteza, spirala, pigułki antykoncepcyjne, cukrzyca, złe odżywianie, niedobór żelaza i cynku, defekt układu odpornościowego oraz pewne kuracje farmakologiczne np. antybiotyki.
Kandydoza skóry gładkiej
Występuje najczęściej w okolicach fałdów skórnych tzw. wyprzeniowych, takich jak pachwiny, szpara pośladkowa, pachy, fałdy brzuszne, podsutkowo oraz w okolicy pieluszkowej. Klinicznie obserwuje się zaczerwienienie, macerację, blaszkowate łuski w strefie brzegowej i ewent. peryferyjne podrogowe krosty. Rozpoznania różnicowe obejmują m.in. wyprzenia, wyprysk, łuszczycę odwróconą, łupież rumieniowy i grzybicę skóry.
Zasada leczenia przy nieskomplikowanej kandydozie skórnej to osuszanie (np. 0,5% metylrozanilina, okłady z przegotowanej, zimnej wody) oraz miejscowe leki przeciwgrzybicze (środki zawierające azole, nystatyna, terbinafina, cyklopiroks).
W cięższych przypadkach leczenie miejscowe kojarzy się z ogólnym (flukonazol, itrakonazol).
|
Biuletyn
